جوجه یی در آشیانه
گلی در جزیره
ستاره یی در کهکشان.



با پیشانی بلندت به جرمی اندیشیدی
که در پوسته می رست
تا باغچه را
به نغمه
سرشار کند
همچنان که عصاره ی خاک
از دهلیز ساقه می گذشت
تا چشم انداز تابستانه را
به رنگی دیگر
بیاراید
بر جزیره یی که می گذرد
با گردش تپنده ی روزان و شبان
از برابر خورشیدی
که در خود
می سوزد.



تو میلاد را
دیگربار
در نظام قوانینش دوره می کنی،
و موریانه ی تاریک
تپش های زمانت را
می شمارد.

۹ آبان ۱۳۵۱

© www.shamlou.org سایت رسمی احمد شاملو